Live with Suffering

ถ้าคนเราเลือกที่จะรั กได้เราก็คงเลือกปรารถนาที่จะอยู่กับคนที่เรารัก ใช้ชีวิตด้วยกัน แต่ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่สมบูรณ์, สมดุล นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ผมยังคงแสวงหาความรัก ความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับ เฝ้าแสวงหาตลอดชีวิต ความรักของผมนั้นเป็นความรักที่หลายคนบอกว่า มันไม่จีรัง มันไม่ยั่งยืนมันฉาบฉวย แต่ผมไม่คิดอย่างนั้น ความรักเป็นสิ่งที่มีค่า Sex เป็นเพียงแค่เปลือกนอกของความต้องการทางกาย แต่ความรักคือแก่นแท้ของความต้องการของมนุษย์ ผมเคยคิดว่าในชีวิตนี้ผมจะได้เจอเขาไหม เขา คนที่ผมแสวงหามาตลอดชีวิต คนที่รักผม คนที่ผมจะใช้ชีวิตอยู่ด้วย คนที่ผมแสวงหาสิ่งเติมเต็มให้ชีวิต ให้กับผม อีกส่วนหนึ่งในชีวิตที่ขาดหายไป

"เหงา" ความรู้สึกที่ทรมานที่สุดไม่มีสิ่งใดเทียบเท่านี้อีกแล้ว น้ำตา เป็นสิ่งที่ยืนยันความรู้สึกนี้ได้ดี จากวันเวลา ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต การอยู่กับตัวเอง เวลาไม่เคยทำให้ ความรู้สึก เหล่านี้ลดลงเลย ได้แต่เฝ้าภาวนาว่า เมื่อไรที่ จะได้ออกจากที่นี้ คุกที่พันธนาการความรู้สึกตัวเอง เพื่อที่จะหลับไปตลอดกาล ผมไม่เคยกลัวที่จะไม่ตื่นตลอดไป เพราะนั่นผมได้เข้าสู่ความเป็นอิสระแล้วในเวลานี้ผมก็ทำได้เพียงแต่ คิดถึงเขา เขาคนนั้นที่ผมเฝ้ารอคอย

ยิ่งอยู่กับตัวเองมากเท่าไรความคิดต่าง ๆ ก็ยิ่งผ่านเข้ามา ความทรมานจากความเหงาก็เข้ามาเกาะกุมจิตใจ จนจิตใจไม่อยากที่จะมีชีวิต มีหลายคนบอกว่า ความเจ็บปวดนั้นแหละทำให้เรารู้สึกว่าเรามีชีวิต แต่สำหรับผมแล้วมันทำให้ไม่อยากมีชีวิต ไม่อยากรับรู้ไม่อยากมองเห็น ไม่อยากสัมผัส ความเหงาความ ว้าเหว่ อีกต่อไป ..

ในตอนนี้ผมก็คงทำได้เพียงแต่คิดถึงเขา .. คนที่ผมไม่รู้จัก